Het idee om een boek te schrijven over wat we hebben meegemaakt als schadebehandelaars bestaat al meer dan 20 jaar en na ieder nieuw dieptepunt namen we ons opnieuw voor om het écht te doen. Als de emotie van de laatste gebeurtenis echter weer gezakt was en die van daarvoor nog een keer aangehaald, als we uitgehuild en uitgelachen waren dan verdween de motivatie om het daadwerkelijk te doen weer naar de achtergrond. Ook het kampvuur waar we elkaar jaarlijks onze bizarste schadeverhalen zouden vertellen werd nooit aangestoken. Dat neemt niet weg dat we het allemaal langs hebben zien komen. Vervalste nota's, inclusief vergeten weg te halen van het gulden teken, de zogenaamd gestolen tv die men vergeten was op zolder te zetten voor het bezoek van de expert. De man die de uren die hij voor zijn vrouw had gezorgd nadat ze op vakantie in de douche was uitgegleden wilde claimen op de reisverzekering en foto's van het gestolen goed na de schadedatum. Ik heb meningsverschillen over wat opzet is uitgevochten en blijf erbij dat het met een priem
uitbikken ipv conform instructie ontdooien van je vriezer geen plotselinge en onvoorziene schadeveroorzakende gebeurtenis is die een
verzkeringsuitkering rechtvaardigt, net als dit ook niet het geval is bij een moedwillig door een puber in elkaar getrapte fiets of door een groep jongeren vernielde bouwkeet inclusief reeds opgelegde halt straf.